Myszy posiadają wiele ciekawych zwyczajów i zachowań, wartych obserwacji. Jest to jednym z powodów dla którego większość z nas decyduje się na mysie stadko. My, jako właściciele, moglibyśmy o nich mówić godzinami. Zachowania te, czyli behavior, można zdefiniować jako "zbór aktów dokonywanych przez organizm jako całość" (według P. Grasse). Zachowania zapewniaja kontakt zwierzęcia ze środowiskiem. Nawet mysz pogrążona we śnie wykazuje pewien rodzaj behawioru, choćby poprzez charakterystyczną pozycję.

Mysz śpiąca w charakterystycznej dla swojego gatunku pozycji

TRYB ŻYCIA

Wiele gatunków tych gryzoni jest zwierzętami społecznymi, ustalającymi hierarchię w stadzie. Z tego powodu myszy dobrze czują się w grupie, i tak też lepiej je hodować. Myszy prowadzą głownie nocny tryb życia, jednak wciągu dnia mają krótkie okresy aktywności. Gryzoniom nie należy zakłócać ich trybu życia, lepiej poczekać z zabawą aż myszka sama się obudzi. Sen myszy trwa średnio 13, 2 godziny. Jest to czas dłużyszy niż np. człowieka, ze względu na to, że gryzonie mają szybszą przemianę materii. Myszy żyjące dziko żywią się mniej więcej tym samym, co nasze, domowe. One również często zamieszkują ludzkie przybytki, zwłaszcza zimą. Dzięki temu mają zapewnione pożywienie i schronienie.

Do mysich zachowań społecznych należy zachowanie hierarchii. Są to zwierząta terytorialne. Wynika to z przekonania, że na danym terenie może przeżyć tylko określona liczba osobników. Terytorium to teren broniony przed obcymi osobnikami, posiadający oznakowane zapachem danych osobników granice. Samce potrzebują swojego terytorium, nie może ich być zbyt wiele, na małej przestrzeni, gdyż będą ze sobą walczyć. Często zdarza się też, że samice bronią się przed natarczywymi samcami. Samica może też, gdy wyczuje niebezpieczeństwo zagryźć swoje małe. Poza tym gryzonie odnoszą się do siebie pokojowo. Często można zaobserwować ich wspólne zabawy, posiłki czy mycie.

Myszki uwielbiają się wspinać

CHARAKTER

Myszy jak każde inne sworzenie mają swoje osobowości. Dlatego też trudno jednoznacznie określić poszczególne zachowania. Jedna mysz może je wykazywać, inna nie. Zwierzęta te mają różne temperamenty, poziom inteligencji, itp. Zwierze może być np. płochliwe, i nic na to nie da się poradzić. Dlatego też nie należy od myszy wymagać za wiele. Jeśli jedna mysz którą się chowało wykazywała się dużą intelignecją, lubiła się wspinać czy była ruchliwa, kolejna nie musi wcale wykazywać takich skłonności.

ZMYSŁY I ZACHOWANIA

W naturalnym środowisku myszkom grozi wiele niebezpieczeństw ze strony drapieżników i nie tylko. Dlatego też muszą być bardzo ostrożne niemal na każdym kroku. Dlatego też bardzo łatwo speszyć zwierzę. Kiedy mysz styka się z jakimś nowym przedmiotem czy zwierzęciem aby go poznać posłuje się głównie słuchem oraz węchem. Jeśli przedmiot nie okaże się niebezpieczny sprawdza czy jest też jadalny. Nawet jeśli coś nie nadaje się do spożycia, może w mniemaniu myszy nadawać się do ścierania zębów. Więc nie zdziwmy się widząc mysz gryzącą np. naszą szafkę. Nie jest to nic nienormalnego. 

Innym zachowaniem, będącym pozostałością po dzikim trybie życia jest kopanie. Dlatego też można często zobaczyć jak myszki kopią ściółkę. W naturalnym środowisku wiele gatunków tych gryzoni kopie nory, które służą im za schronienie oraz gniazdo.

SŁOWNICZEK JĘZYKA MYSZY

Kichanie, gruchanie i inne odgłosy - wszelkie inne odgłosy poza piszczeniem, nie są normalne dla myszki i oznaczają chorobę, np. zapalenie płuc czy wadę genetyczną lub inne problemy z układem oddechowym.

Kopulacja myszy tej samej płci - zdarza się, że myszy kopulują lub praczej próbują kopulować z osobnikiem tej samej płci. Nie należy tego od razu uznawać za oznakę odmiennej orentacji. Gryzonie w ten sposób mogą zaspokajać swoje potrzeby seksualne oraz oznaczyć swoje miejsce w hierarchii.

Mycie drugiej myszki - to nie tylko pomoc w utrzymaniu czystości w miejscach, gdzie myszka sama nie może się umyć. Jest to też sposób na okazanie więzi społecznych i umocnienie pozycji w hierarchii.

Mycie za pomocą łapek - myszki podobnie jak koty same utrzymują futerko w czystości. Myją się dokładnie na nosku, za uszami, na brzuszku i wszędzie indziej gdzie mogą dotrzeć na swoim ciele, czyszczą również ogon.

Osowiałość - myszka która jedynie siedzi, nie reagując zbytnio na cokolwiek jest chora. Taki stan wskazuje już na coś bardzo poważnego. Myszy instynktownie wiedzą, że muszą być wciąż w ruchu aby nie złapał je drapieżnik, również te trzymane w domach okazują że są chore dopiero jak już jest bardzo źle. Dlatego też trzeba obserwować swoje zwierzaki czy nie okazują wcześniej jakiś oznak choroby jak kichanie, przymknięte oczko, kulawizna, itp.

Piszczenie - oznacza w języku myszy strach. Myszka nękana przez człowieka lub ganiana przez drugiego gryzonia wydaje tego typu odgłosy.

Przymrużenie oczu i układanie uszu po sobie - oznacza zaniepokojenie, strach.

Stawanie słupka, nastawianie uszu i węszenie ze spuszczonymi łapkami - oznacza zainteresowanie, próbę "przyjrzenia się" nowemu obiektowi.

Stawanie słupka z podniesionymi łapkami - pozycja obronna, tak zachowuje się myszka atakowana przez drugą. Dzięki takiemu zachowaniu trzyma drugiego osobnika na dystans.

Uderzanie ogonem - oznaka zaniepokojenia, zdenerwowania. Myszka okazuje tak swoje wzburzenie, które może zakończyć się atakiem.

Wygryzanie sierści innym osobnikom - mysz dominująca w stadzie może wygryzać sierść oraz wąsy innym osobnikom. W tym wypadku (jeśli zachowanie to jest uciążliwe dla innych myszek) można usunąć mysz dominującą, a także zwiększyć przestrzeń życiową pozostałym. Takie zachowania mogą też wynikać w dużej sympatii między osobnikami, tak zwanego iskania.

Zamarcie w miejscu - myszka stara się zlokalizować źródło niepokojącego dźwięku czy ruchu, gotowa by w razie potrzeby rzucić się do ucieczki.

Zgrzytanie zębami - myszka nie ma na czym ścierać zębów, które nieustannie rosną. Trzeba jej wtedy dostarczyć jej odpowiednich gałązek do tego celu.
.

Do opracowania wykorzystałam informacje z książki Agnieszki Radulskiej i Mirosława Gromka "Mysz i szczur w hodowli domowej" oraz V. C. G. Richardson "Choroby małych gryzoni domowych".

  Drukuj Strone