MYSZ BERBERYJSKA

SYSTEMATYKA

Domena - Eukaryota/Eukarya (Eukarioty)
Królestwo - Animalia (Zwierzęta)
Podkrólestwo - Histozoa (Tkankowce)
Typ - Chordata (Strunowce)
Podtyp - Wertebrata (Kręgowce)
Gromada - Mammalia (Ssaki)
Podgromada - Theria (Ssaki żyworodne/właściwe)
Szczep - Eutheria/Placentalia (Łożyskowce)
Rząd - Rodentia (Gryzonie)
Rodzina - Muridae (Myszowate)
Rodzaj - Lemniscomys
Gatunek - Lemniscomys barbarus
Podgatunek - L. barbarus zebra
                         L. barbarus fasciatus
                         L. barbarus albolineatus
                         L. barbarus convicutus
                         L. barbarus manteufli
                         L. babrarus spekei

Gatunek - Lemniscomys striatus
Podgatunek - L. striatus massaicus
                         L. striatus ardens

Gatunek - Lemniscomys macculus
Podgatunek - L. macculus macculus

Gatunek - Lemniscomys griselda
Podgatunek - L. griselda maculosus
                         L. griselda limulus
                         L. griselda rosalia
                         L. griselda dorsalis
                         L. griselda maculosus mearnsi


Lemniscomys barbarus (Mysz berberyjska)

Do rodzaju Lemniscomys zalicza się cztery gatunki myszy. Zostały one sklasyfikowane według ubarwienia. Może być ono jednolite lub w różny sposób nakrapiane. Amatorsko hodowane są myszy berberyjskie (Lemniscomys barbarus), które charakteryzuje pasiasty grzbiet. Stąd też inna nazwa tego gatunku – mysz pasiasta lub paskowana. Używane jest też określenie mysz trawna, a w sklepach zoologicznych można ją spotkać jako mysz afrykańską. Po angielsku zwana jest Zebra Mouse lub African Striped Grass Mouse. Koszt jednej myszy to około 23 do 32 zł.

Pręgi na ciele zwierzęcia układają się przemiennie – jasno kremowe z ciemno brązowymi. Przez środek grzbietu i dalej ogona przebiega pojedyncza czarna smuga. Spód ciała jest biały lub prawie biały. To czy paski pokrywają również głowę czy nie jest cechą osobniczą. Takie zabarwienie ciała ma funkcję maskującą, ułatwia myszkom ukrycie się przez drapieżnikiem.

Ciało tych myszy jest smukłe, bez wyodrębnionej szyi. Uszy są małe, przylegające do ciała, pokryte krótką sierścią. Oczy dość duże, czarne, otoczone jaśniejszą obwódką.

Długość ciała myszy berberyjskiej, należącej do mniejszych w swoim rodzaju, waha się od 7, 5 do 12 centymetrów, w tym głowa mierząca około 3 cm. do tego dochodzi ogon mierzący od 8 do 13 centymetrów. Masa zwierzęcia to 23 do 41 gram. Na wolności dożywają najczęściej niewiele ponad rok do półtora, w niewoli żyją do 4, często 3 lat.

Myszy te występują na suchych obszarach północnej oraz środkowej Afryki. Są to obszary Północnej Ugandy, Środkowej i Południowej Kenii, Tanzania i okolica Jeziora Wiktorii. Żyją na suchych równinach, sawannach i półpustyniach. Zamieszkują krzewiaste zarośla, często, jako miejsce odpoczynku i schronienia wybierają gałęzie.

POMIESZCZENIE

Hodowane w domach myszy berberyjskie podobnie jak w naturze powinny żyć w grupie. Przestrzeń przypadająca na jednego osobnika powinna wynosić minimum 63 dm3 (np. 60 × 35 × 30). Najlepiej umieszczać w szklanych terrariach, które utrzymają odpowiednia temperaturę. Musi ono być przykryte siatką lub pokrywą, ponieważ myszy te mogą skakać do wysokości nawet 60 cm.

Zbiornik należy umieścić w zacisznym, spokojnym miejscu. Myszy należy trzymać w cieple, aby zapobiec przeziębieniu, w miejscu, gdzie dociera światło rozproszone. W naturze myszy żyją w temperaturach dochodzących do 34°C, spadająca w nocy do 20 - 24°C. Wilgotność wynosi od 40% do 60%.

WYPOSAŻENIE I ZABAWKI

Ściółka dla myszy berberyjskich powinna być nie pyląca. Można sporządzić mieszankę kawałków drewna, kory, trocin, liści, piasku i torfu lub użyć któregoś z dostępnych na rynku podłoży. Należy zapewnić myszkom też jakiś materiał na legowisko, np. siano lub bezzapachowe chusteczki. Można też użyć skorupy kokosa. Myszy berberyjskie załatwiają swoje potrzeby w jedno miejsce, a ich mocz nie wydziela silnego zapachu. W związku z tym ściółkę wystarczy zmieniać raz na dwa tygodnie. W terrarium powinno się umieścić gałązki, po których myszy lubią się wspinać. Drewna lepiej szukać jak najdalej od ulic aby nie było zanieczyszczone spalinami. Do wyposażenia terrarium można też użyć kamieni i elementów ceramicznych, które będą służyć myszkom za schronienie. Berbery potrzebują dużo ruchu, w naturze mogą przemierzać dziennie nawet 5 do 6 kilometrów. Dlatego też warto zapewnić im kołowrotek. Można też zorganizować myszkom plac zabaw poza klatką, np. pudełko z chusteczkami.

TRYB ŻYCIA

Myszy berberyjskie żyją w grupach rodzinnych, w podziemnych norach lub opuszczonych kopcach terminów. Gniada budują z siana i liści. Zwierzęta te są dość płochliwe, gdyż w każdej chwili mogą paść ofiarą drapieżnika np. węża czy drapieżnego ptaka. Są aktywne zarówno w dzień i w nocy, jednak za dnia wolą nie opuszczać schronienia. Wówczas wychodzą jedynie na krótko. W naturze myszy żywią się takim pokarmem jaki akurat uda im się znaleźć, mogą to być nasiona, rośliny zielone, owoce, liście, korzenie, czasem owady i inne bezkręgowce.

OSWAJANIE

Myszy berberyjskie nie należą do zwierząt szczególnie udomowionych. Przyjemność z posiadania tych zwierząt można czerpać głównie z ich obserwacji, zapewniając warunki jak najbardziej podobne do naturalnych. Wiele przyjemności na pewno da też nawiązanie z nimi kontaktu. Należy traktować je w sposób spokojny i delikatny, nie wolno wykonywać gwałtownych ruchów – brać myszek za ogon czy wyciągać z gniazda. Ogonek myszy jest bardzo delikatny i mogą go łatwo stracić. Zdarza się, że przerażony osobnik zastyga, udając martwego. Jeśli istnieje potrzeba wzięcia do ręki myszki należy przykryć ją delikatnie dłońmi i zagarnąć. Najlepiej zdobywać ufność tego zwierzątka poprzez pokarm podawany z dłoni. W ten sposób mysz kojarzy właściciela z czymś pozytywnym. Ale może się zdarzyć tak, że mysz będzie się z czasem domagać jedzenia szczypiąc dłoń. Dlatego też można próbować oswajania wkładając do terrarium samą dłoń, aby się z nią oswoiły i nie kojarzyły z niczym niebezpiecznym. Trzeba pamiętać aby nie zrazić do siebie gryzonia gwałtownymi ruchami czy hałasując. Przy trzymaniu myszki na ręce należy być bardzo ostrożnym, mysz może spaść i zrobić sobie krzywdę, przestraszyć się lub uciec. Mimo tego, że myszki te goszczą w naszych domach od niedawna, potrafią czerpać dużą przyjemność z obcowania z człowiekiem.

ŻYWIENIE

Dostępne w sklepach zoologicznych mieszanki podstawowe są zbyt tłuste dla myszek berberyjskich. Żywienie takim pokarmem może doprowadzić do groźnej dla zdrowia otyłości. Przede wszystkim należy z umiarem podawać nasiona słonecznika oraz orzechy. Jeśli nie ma możliwości sporządzenia własnej mieszanki można usuwać z karmy nadmiar tłustych nasion. Odpowiednia dla tych gryzoni będzie mieszanka składająca się z pszenicy (20%), prosa (15%), kanaru (10%), kukurydzy (10%), nasion traw (10%), ryżu (10%), gryki (5%), jęczmienia (5%), owsa (5%), nasion lnu (3%), nasion konopi (1%) i nasion słonecznika (1%). Uzupełnieniem podstawowego pokarmu mogą być owoce i warzywa podawane co drugi dzień. A także skorupki i białka jajek, które zapewniają ważny dla nich wapń. Chleb oraz kostki mineralne zapewnią myszkom możliwość ścierania zębów. Mięso i inne źródła białka można podawać raz na tydzień. Ani świeży pokarm, ani mięso nie powinny zawierać sosów, soli i innych przypraw. Myszy berberyjskie jedzą dość dużo jak na swój rozmiar. Należy je karmić raz lub dwa w dziennie. Jeśli dostają pokarm o tych samych porach przyzwyczajają się do takiego trybu i o określonej godzinie oczekują jedzenia. Początkowo z podanego jedzenia wybierają świeży pokarm, po czym przechodzą do ziaren. Myszom nie wolno dawać chipsów, czekolady, itp. Nawet jeśli te produkty im nie zaszkodzą, to spowodują zbytni przyrost tkanki tłuszczowej.

ŁĄCZENIE

Chcąc połączyć dwie myszy berberyjskie należy oba osobniki włożyć do terrarium samicy. Nigdy nie wolno wkładać obu zwierząt do terrarium samca. Jeśli samica będzie miała ruję samiec nie powinien jej atakować, bardzo trudno jest jednak stwierdzić ruje u samicy. Łączenie dwóch samców jest raczej nie możliwe, są one bardzo agresywne w stosunku do siebie. Samce akceptują się jedynie jeśli dorastają razem. Sytuacja jest zupełnie inna w przypadku dwóch samic. Im młodsze zwierzęta tym łatwiej się zaakceptują. Myszy należy łączyć na neutralnym terenie, jednak nie zawsze może to przynieść skutki.

ROZMNAŻANIE

Samce osiągają dojrzałość płciową w wieku około 8 - 10 tygodni. Samice po kilku miesiącach, jednak należy dopuszczać je do rozrodu dopiero w wieku roku. Gody rozpoczynają się gonitwą i walką między osobnikami. Pod koniec ciąży samca należy oddzielić od samicy. Po ciąży trwającej od 20 do 28 dni, na świat przychodzi najczęściej od 2 do 5 młodych, najwięcej 12. Małe zaraz po urodzeniu ważą 2 - 3 g i mierzą około 1, 5 cm. Ich ciało pokryte jest delikatną sierścią na której mogą się już pojawić paski. Oczy otwierają się po 6, 7 dniach. Matka z małymi powinna dostawać pokarm dwa razy dziennie. Młode stały pokarm zaczynają przyjmować po tygodniu do dwóch. Myszki można oddzielić od matki jednak dopiero po dwóch miesiącach od urodzenia.       

CHOROBY I URAZY

Myszy berberyjskie są szczególnie wrażliwe na urazy ogona i łapek. Nigdy nie można podnosić ich za ogon, trzeba też używać bezpiecznych, pełnych, kołowrotków.

Trzeba kontrolować wciąż stan zdrowia myszy, jeśli coś się przydarzy nie należy się wahać i od razu zabrać zwierzę do weterynarza. Nie należy jednak ślepo wierzyć lekarzowi, gdyż jest mało specjalistów od małych zwierząt, w razie wątpliwości warto się skonsultować z innym specjalistą.

 

PRZEDSTAWIONE TU INFORMACJE POCHODZĄ Z NIŻEJ PODANYCH ŹRÓDEŁ,
AUTORKA NIE HODOWAŁA I NIE HODUJE TEGO GATUNKU MYSZY

 

Bibliografia:
„PIJ-awka”, „Terrarium”, styczeń 2003
www.hiiret.fi
Drukuj Strone
www.rodent-info.net

WRÓĆ