BADYLARKA
Micromys minutus

Długość ciała: 5 - 7,5 cm
Długość ogona: 4 - 7,5 cm
Długość tylnej stopy: 1,2 - 1,6 cm
Długość ucha: 0,7 - 1 cm
Średnica gałki ocznej: 0, 3 cm
Masa: 4 - 10 g
Długość życia na wolności: 16 - 18 miesięcy
Długość życia w niewoli: 2 - 4 lata

WYGLĄD
Ubarwnienie jest różne u poszczególnych osobników, od jaskrawo rudego, przez czeroworudy z brunatnym odcieniem, po szarawy. W miesiącach letnich sierść przyjmuje bardziej ochrowobrązowy kolor, podczas gdy brzuch jest biały. Zimą włosy są wymieniane na dłuższe, o szarobrązowym zabarwieniu z szarobiałym spodem ciała. Posiada małe, okrągłe uszy, które na zewnętrznym brzegu wyposarzone są w trójkątny, skórny fałd - klapkę, który może zamykać otwór uszny. Na tylnej stopie znajduje się sześć owalnych, wydłużonych modzeli. Ogon z reguły krótszy niż ciało, słabo owłosiony od spodu, pokryty od 120 do 150 pierścieniami łusek. Samica posiada 4 pary sutek.

WYSTĘPOWANIE
Zamieszkuje środkową, wschodnią i południwo-wschodnią Europę, od północno-zachodniej Hiszpanii po Anglię, Francję, Danię, Finlandię, a na południu Włochy, Węgry, Rumunię. W strefie klimatu umiarkowanego Azji, gdzie jej zasięg obejmje Syberię, Kraj Ussuryjski, południowe Chiny, Tajwan, Koreę i Wyspy Japońskie. W Polsce badylarka występuje na całym obszerze, znana jest ze stanowisk w Sudetach Zachodnich i Wschodnich oraz Bieszczadach.

ŚRODOWISKO
Żyje na wilgotnych łąkach, o wysokiej trawie. Gęsto porośniętych brzegach rzek i jezior oraz w zaroślach i uprawach zbożowych, a także lasach.

TRYB ŻYCIA
Aktywna za dnia w około 2/3 i w nocy - 1/3, niezwykle trudna do zaobserwowania. Terytorium jednego osobnika zajmuje najczęściej kilka metrów kwadratowych. Badylarki wspinają się zręcznie po źdźbłach traw, gdzie budują koliste gniazda zawieszone na łodygach, na wysokości 20 do 100 cm nad powierzchnią ziemi. Wnętrze wyścieła drobno postrzępionym materiałem roślinnym oraz puchem. Przy każdym miocie samica zakłda nowe gniazdo. Zimą zakłda grubościenne na powierzchni ziemi lub podnią, czasem też przenosi się do budynków. Niekiedy zajmuje opuszczone gniazda ptaków i orzesznic. Nie kopie własnych nor. Pływa niechętnie, ale sprawnie. Występuje kanibalizm, zwłaszcza zimą i na wiosnę.

Wrogami naturalnymi tego gatunku są ssaki i ptaki drapieżne, krukowate i sowy.

Badylarki wspinają się bardzo zwinnie, w czym bardzo pomaga im chwytny ogon

Myszy badylarki budują na dużych wysokościach  koliste gniazda ze źdźbeł traw

POKARM
Jej pokarmem wiosną są najczęściej pąki i młode pędy roślin oraz jagody, latem często owady. Jesienią i zimą zaś żywi się głównie nasionami traw i ziół.

ROZMNAŻANIE
Jej okres godowy przypada od kwietnia do września, na rok przypada od 2 do 4 miotów, po 4 do 7 młodych. Ciąża samicy trawa od 17 do 21 dni, po urodzeniu młode, ważące około 1 g, są ślepe. Otwierają one oczy po 8 do 10 dniach. Ssą do 14 dnia życia, po czym do 16 dni wyganiane są z gniazda, jeżeli samica jest znów w ciąży. W wieku pięciu do sześciu tygodni są dojrzałe płciowo.

ZDJĘCIA
a, b, d - Hofmann H. "Ssaki", wyd. "Muza s. a.", Warszwa 1995
c - Hofmann H. "Ssaki", seria "Praktyczny leksykon przyrody", wyd. Klub dla Ciebie, Warszawa 2001

WRÓĆ