Abstrakt

Sprawdzono, czy osobniki myszy laboratoryjnej, Mus musculus, Linnaeus, 1758, wykazują w warunkach laboratoryjnych przywiązanie do określonych elementów w przestrzeni. W pokoju la-boratoryjnym wydzielono zagrodę o powierzchni ok. 9 m2, na ścianie umieszczono w dwóch szeregach po 4 półki, a na każdej półce po 4 domki gniazdowe wielkości 12x12x10 cm (32 razem).

Zwierzęta miały swobodny dostęp do każdej półki i każdego domku gniazdowego, również do pojemnika z pokarmem. Hodowlę rozpoczęto od umieszczenia w zagrodzie 6 dojrzałych płciowo samców myszy laboratoryjnej na okres 10 tygodni (70 dni), a następnie dodano do nich 18 samic, od tego momentu rozpoczął się swobodny rozród zwierząt, młode osobniki zostawały w zestawionej populacji. Obserwowano rozmieszczenie zwierząt w domkach gniazdowych, odnotowując skład osobników na każdej półce i w każdym domku w odstępach od l do 8 dni. Okres badawczy podzielono na 20 odcinków czasowych po 10 obserwacji.

Eksperyment został przeprowadzony w latach 1958-60 w Instytucie Ekologii PAN w Dziekanowie Leśnym przez prof. Kazimierza Petrusewicza i dr Wierę Wałkową, uzyskane wyniki zostały udostępnione autorce przez dr Wierę Wałkową.

Dla określenia przywiązania osobników do stałego miejsca w przestrzeni przyjęto dla różnych stopni przywiązania szereg rang (0,1,2,3). Oznaczono ich udział w kolejnych 10 obserwacjach rozmieszczenia zwierząt, dane sumowano przez 20 odcinków czasowych co pozwoliło zanalizować 200 obserwacji rozmieszczenia myszy.

Analizę prowadzono oddzielnie dla samców, samic oraz dla całej populacji myszy laboratoryjnej. Wyniki przedstawiono w tabelkach i na wykresach.

Osobniki wykazują wyraźne przywiązanie do elementów w przestrzeni, przywiązanie do domków gniazdowych i półek maleje ze wzrostem zagęszczenia, ale przywiązanie do jednego rzędu półek utrzymuje się na wysokim poziomie zarówno u samców, samic jak i całej populacji myszy laboratoryjnej.

Portal: ekolublin.pl
Anna Jurczak

WRÓĆ